1. Otto Liman Von Sanders
Πολλοί είναι αυτοί που διεκδικούν τον τίτλο του καθάρματος, του απάνθρωπου, του βασανιστή, του ανθρωπόμορφου θηρίου,του κτήνους, ο Όττο Λίμαν φον Σάντερς το κερδίζει άνετα και με διαφορά.
Πρώσος Εβραίος στρατιωτικός, γεννήθηκε στην Πομερανία το 1855, και έταξε ψυχή και σώμα στην υπηρεσία της βαρβαρότητας, όπως εκπροσωπούνταν και εξακολουθεί και σήμερα να εκπροσωπείται, των Οθωμανών. Κατά την πάγια τακτική τους, οι Οθωμανοί της δουλικότητας και της δίψας τους για αίμα και οι Πρώσοι, σημερινοί Γερμανοί, της παγκόσμιας κυριαρχίας, συμμάχησαν κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Σάντερς υπηρέτησε στην Καλλίπολη. Ήταν υπεύθυνος για την οργάνωση, τον εκσυγχρονισμό και είχε τη γενική εποπτεία του συνόλου των οθωμανικών δυνάμεων.
Στην Καλλίπολη, ο Σάντερς, με υπαρχηγό το Μουσταφά Κεμάλ, εξόπλισε τις μονάδες με θανατηφόρα αέρια χλωρίου. Οι μονάδες αυτές ήταν από τς πρώτες που εξοπλίστηκαν παγκοσμίως με χημικά όπλα. Οι Οθωμανοί και τα αέρια χλωρίου ήταν η πρόβα generalle για ό,τι επιφύλασσε το μέλλον στην ανθρωπότητα στα χρόνια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν, το Φεβρουάριο του 1915, η Entente προσπάθησε να καταλάβει τον Ελλήσποντο (Δαρδανέλια), ο Σάντερς διήυθυνε με επιτυχία την οθωμανική άμυνα και λίγο αργότερα απέκρουσε επίθεση του συμμαχικού στόλου. Το 1916, εξακολουθώντας να έχει υπαρχηγό τον Κεμάλ, μεταφέρθηκε στην Αρμενία, στον Καύκασο, όπου και απέκρουσε τις ρωσικές επιθέσεις, έκλεισε τους Ρώσους στα σύνορά τους, σταματώντας έτσι κάθε ρωσική προσπάθεια επέκτασης στην Τουρκία. Αυτές ήταν οι επιτυχίες του. Το 1918 ανέλαβε τη διοίκηση των οθωμανικών δυνάμεων στην Παλαιστίνη. Στη μάχη της Μεγιδδώ (Η Μεγιδδώ είναι ο τόπος όπου, σύμφωνα με την "Αποκάλυψη" του Ιωάννη, συγκεντρωμένες οι δυνάμεις των βασιλέων της οικουμένης όλης, υπό τον έλεγχο "πνευμάτων δαιμονίων", θα διεξάγουν την τελική μάχη εναντίον των θεϊκών δυνάμεων, "τον πόλεμον της ημέρας εκείνης της μεγάλης του Θεού του Παντικράτορος") ηττήθηκε αποφασιστικά από τους Βρετανούς του sir Edmund Allenby. Στην μάχη αυτή πρωτοστάτησε ο Thomas Edward Lawrence, γνωστός ως Λόρενς της Αραβίας, Εδώ τελείωσε η στρατιωτική σταδιοδρομία του Σάντερς. Οι Οθωμανοί κατέρρευσαν και συνθηκολόγησαν στις 30 Οκτωβρίου του ιδίου έτους.
Από τα παραπάνω δεν προκύπτει κάτι το "ιδιαίτερα μεμπτόν" για τον Σάντερς, γιατί έτσι είναι ο πόλεμος. Κάποιος πεθαίνει και κάποιος ζει, κάποιος γελά και κάποιος κλαίει, κάποιος υποφέρει και κάποιος διασκεδάζει, κάποιος ποδοπατείται και κάποιος ποδοπατά, κάποιος υποτάσσεται και κάποιος υποτάσσει, κάποιος θριαμβολογεί και κάποιος θρηνεί, κάποιος νικά και κάποιος ηττάται και όλοι μα όλοι χάνουν την ανθρωπιά, το μεγαλείο, το πολιτισμό τους. Κοινή η μοίρα του πολέμου για την ανθρωπότητα και όσο κι αν είναι οξύμωρο, οι ήρωες γεννιούνται πιο "εύκολα" στις φρικτές και ζοφερές του μέρες από τις μέρες τις ειρήνης. Ο Σάντερς όμως γιατί κατατάσσεται στα κορυφαία καθάρματα;
Ο Σάντερς, με ψυχρή πολεμική λογική και εντελώς αδίστακτα, έδωσε την εντολή να εκκαθαριστεί ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ, συμπεριλαμβανομένου του πλήρους αφανισμού, η Μικρά Ασία και ο Πόντος από το Ελληνικό στοιχείο. Διωγμοί, βασανισμοί, ακρωτηριασμοί, δολοφονίες, τρομοκρατία ήταν στην ημερήσια διάταξη. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση των "ταγμάτων εργασίας", γνωστών ως αμελέ ταμπουρού, στα βάθη της Ανατολίας, όπου εκτοπίστηκαν δεκάδες χιλιάδες Έλληνες.
Εκεί, με σκοπό την πλήρη κάμψη του φρονήματός τους και για εκδίκηση και τιμωρία των αλλοθρήσκων, οι Έλληνες ανέβηκαν τον Γολγοθά. Μέσα σε συνθήκες κολάσεως, που θα τις ζήλευε ο ίδιος ο Εωσφόρος, άφηναν κατά δεκάδες την τελευταία τους πνοή από εξάντληση, μολυσματικές ασθένειες, βασανιστήρια, πείνα. Τα κολαστήρια των "αμελέ ταμπουρού" μπορούν να χαρακτηριστούν ως προάγγελος των κολαστηρίων της ναζιστικής Γερμανίας στο Άουσβιτς, το Νταχάου, του Μπούχενβαλντ και το Μπέργκεν-Μπέλσεν.
Εκτέλεση Έλληνα αιχμαλώτου από τσέτες αντάρτες στα "αμελέ ταμπουρού".
Τα χέρια του είναι ακρωτηριασμένα!
Ο Σάντερς, βέβαια, δεν αρκέστηκε σ΄ αυτό. Διέταξε τη σφαγή των Αρμενίων στην περιοχή της Καυκασίας, για να εξαληφθεί πλήρως το χριστιανικό στοιχείο από την Τουρκία, κάτι που στοίχισε τη ζωή εκατοντάδων ανθρώπων.
Στα αποτρόπαια σχέδιά του είχε την πλήρη στήριξη των Οθωμανών του Κεμάλ, οι οποίοι μη ξεχνώντας την ουννική καταγωγή τους, το αιματοβαμμένο μονοπάτι του ολέθρου και της βαρβαρότητας, που τους τυφλώνει και τους οδηγεί σε πράξεις φρίκης και αποτροπιασμού και έχοντας πλήρη γνώση της ανικανότητάς τους σε έργα ειρήνης και πολιτισμού, επέδειξαν τον ίδιο υπερβάλλοντα ζήλο, όπως αυτόν του αίματος κατά την Άλωση της Κωνσταντινούπλης (29 Μαϊου 1453), του ανασκολοπισμού του Αθανασίου Διάκου (24 Απριλίου 1821), την καταστροφή της Χίου (1822), τα όργια του αίματος στη δυτική Κρήτη (1823), η καταστροφή της Κάσου και των Ψαρών (1825), όπως αυτόν που τους οδηγεί και στις μέρες μας (εισβολή στην Κύπρο 1974).
Ο Σάντερς μετά την καταστροφή του στη Μεγιδδώ και τη συνθηκολόγηση της δεύτερης πατρίδας του,της Τουρκίας, συνελήφθη από τους Βρετανούς. Τον Αύγουστο του 1919 αφέθηκε ελεύθερος μόνο και μόνο επειδή οι Έλληνες πρώην αιχμάλωτοι του Σάντερς, αυτοί που τους έστειλε αδίστακτα στον πνευματικό,ψυχικό και σωματικό θάνατο των αμελέ ταμπουρού,με διάβημά τους, ζήτησαν την απελευθέρωσή του, προκειμένου ο βασανιστής τους να μην υποστεί τα ίδια με εκείνους. Στο διάβημά του αυτό είχαν τη σύμπραξη του Βρετανού Townsend.
Όμως, τι τα θες, το σήμερα όπως και το χτες. Μερικά χρόνια αργότερα, ο Σάντερς, σε συνέντευξή του σε Αμερικανό δημοσιογράφο της Chicago Tribune, δηλώνει αμετανόητος, θαυμαστής και υπέρμαχος της ανωτερότητας των Τούρκων και επιμένει ότι αυτοί, οι Τούρκοι, έπρεπε να είναι οι νικητές!
Πέθανε το 1929 στη Γερμανία.
Το μόνο που μένει να του πούμε είναι: Heil, von Sanders!
